Access denied for user 'UNKNOWN_USER'@'localhost' (using password: NO) Szko砤 Podstawowa im. Jana Paw砤 II w Bieniewicach
  Strona G艂贸wna | Dokumenty szkolne | Rekrutacja do szko艂y | Cyfrowa szko艂a | Galeria | Plan lekcji | Kalendarz imprez | Szukaj 23.07.2018 02:00:59  
Nawigacja
Strona G艂贸wna
O szkole...
Misja szko艂y
Dokumenty szkolne
Historia szko艂y
Rekrutacja do szko艂y
Rada Pedagogiczna
Patron szko艂y
Spacer po szkole...
Program "Szkolny Klub Sportowy 2017"
Nauka bez tajemnic
Cyfrowa szko艂a
Akademia Przysz艂o艣ci
B&N
Karta rowerowa
Absolwenci szko艂y
Ciekawe strony
Galeria

Plan lekcji
Rozk艂ad dzwonk贸w
Podr臋czniki szkolne
Kalendarz imprez
Samorz膮d Uczniowski
Rada Rodzic贸w
Konkursy

Biblioteka
Pedagog i Psycholog
艢wietlica szkolna
Sekretariat
Profilaktyka
Pedagog Terapeuta
Logopeda

Szukaj
Ostatnie Artyku硑
Absolwenci szko艂y -...
Absolwenci szko艂y -...
Absolwenci szko艂y -...
Nowy plac zabaw dla ...
Absolwenci szko艂y -...
Patron szko艂y


Patron szko艂y
- 艢wi臋ty Jan Pawe艂 II


"Sercem ogarniam wszystkich i ka偶dego z osobna,
ca艂膮 polsk膮 ziemi臋
i wszystkich jej mieszka艅c贸w"
艢wi臋ty Jan Pawe II






Karol J贸zef Wojty艂a urodzi艂 si臋 18 maja 1920 r. w Wadowicach, niewielkim miasteczku nieopodal Krakowa, jako drugi syn Emilii i Karola Wojty艂贸w. Zosta艂 ochrzczony w ko艣ciele parafialnym 20 czerwca 1920 r. przez ks. Franciszka 呕aka, kapelana wojskowego.
Rodzice nadali imi臋 Karolowi na cze艣膰 ostatniego cesarza Austrii, Karola Habsburga. Rodzina Wojty艂贸w 偶y艂a skromnie. Jedynym 藕r贸d艂em utrzymania by艂a pensja ojca - wojskowego urz臋dnika w Powiatowej Komendzie Uzupe艂nie艅 w stopniu porucznika. Edmund, brat Karola, studiowa艂 medycyn臋 w Krakowie i zosta艂 lekarzem. Wojty艂owie mieli jeszcze jedno dziecko - Olg臋, kt贸ra zmar艂a zaraz po urodzeniu.

W dzieci艅stwie Karola nazywano najcz臋艣ciej zdrobnieniem imienia - Lolek. Uwa偶ano go za ch艂opca utalentowanego i wysportowanego. 13 kwietnia 1929 r. zmar艂a matka Karola, a trzy lata p贸藕niej, w 1932 r., w wieku 26 lat, zmar艂 na szkarlatyn臋 brat Edmund. Chorob膮 zarazi艂 si臋 od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku.
Od wrze艣nia 1930 r. Karol rozpocz膮艂 nauk臋 w o艣mioletnim Pa艅stwowym Gimnazjum M臋skim im. Marcina Jadowity w Wadowicach.
Nie mia艂 偶adnych problem贸w z nauk膮; ju偶 w tym wieku, wed艂ug jego katechet贸w, wyr贸偶nia艂a go tak偶e ogromna wiara. 14 maja 1938 r. Karol zako艅czy艂 nauk臋 w gimnazjum, otrzymuj膮c 艣wiadectwo maturalne z ocen膮 celuj膮c膮, nast臋pnie wybra艂 studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello艅skiego. Zamieszka艂 z ojcem w Krakowie.
W lutym 1940 r. pozna艂 osob臋 wa偶n膮 dla swego rozwoju duchownego. By艂 to Jan Tyranowski, kt贸ry prowadzi艂 dla m艂odzie偶y m臋skiej ko艂o wiedzy religijnej. Uczestnicz膮cy w nim Wojty艂a pozna艂 w贸wczas i po raz pierwszy czyta艂 pisma 艣w. Jana od Krzy偶a.
18 lutego 1941 r. po d艂ugiej chorobie zmar艂 ojciec Karola. By艂o to powa偶nym ciosem dla m艂odego ch艂opaka, kt贸ry w 21. roku 偶ycia pozosta艂 zupe艂nie bez rodziny. Po 艣mierci ojca Karol Wojty艂a pozosta艂 bez 艣rodk贸w do 偶ycia. W normalnych czasach m贸g艂by liczy膰 na studenckie stypendium, ale w czasie wojny uczelnie nie dzia艂a艂y. Karol wykorzysta艂 ten czas na intensywne samokszta艂cenie. 艢rodowisko akademickie utrzymywa艂o wi臋zi i dzia艂a艂o w podziemiu.
W 1942 i 1943 r. jako reprezentant krakowskiej spo艂eczno艣ci akademickiej udawa艂 si臋 do Cz臋stochowy, by odnowi膰 艣luby jasnog贸rskie (tradycja akademickich pielgrzymek majowych zapocz膮tkowana w 1936 r. trwa do dzi艣).
Za jedn膮 z najwa偶niejszych dla siebie inicjatyw okresu okupacji Karol uwa偶a艂 prac臋 aktorsk膮 w konspiracyjnym Teatrze Rapsodycznym, pod kierownictwem Mieczys艂awa Kotlarczyka (teatr dzia艂a艂 pod auspicjami podziemnej organizacji narodowo-katolickiej Unia).
W tym czasie powsta艂o wiele utwor贸w poetyckich Wojty艂y, publikowanych p贸藕niej pod pseudonimem Andrzej Jawie艅 (inne pseudonimy literackie to AJ, Piotr Jasie艅, a od 1961 r. - Stanis艂aw Andrzej Gruda). Tw贸rczo艣膰 literack膮 kontynuowa艂 tak偶e w latach p贸藕niejszych. Karol podj膮艂 prac臋 jako pracownik fizyczny w zak艂adach chemicznych Solvay, pocz膮tkowo w kamienio艂omie w Zakrz贸wku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fa艂臋ckim (obecnie na terenie Krakowa). Wsp贸艂pracownicy wspominali p贸藕niej, 偶e ka偶d膮 przerw臋 w pracy sp臋dza艂 zatopiony w lekturze. W drodze do pracy wst臋powa艂 do kaplicy Si贸str Matki Bo偶ej Mi艂osierdzia w 艁agiewnikach, obok cmentarza, na kt贸rym w 1938 r. pochowano przysz艂膮 艣wi臋t膮 - s. Faustyn臋 Kowalsk膮. W 1942 r. wst膮pi艂 do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie, nie przerywaj膮c pracy w Solvayu. W tym samym czasie rozpocz膮艂 w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiello艅skiego. 29 lutego 1944 roku potr膮ci艂a go niemiecka ci臋偶ar贸wka wojskowa i dwa tygodnie musia艂 sp臋dzi膰 w szpitalu. Zapytany po latach, czy 艂膮czy w jaki艣 spos贸b ten wypadek z zamachem na swoje 偶ycie w 1981 roku, przyzna艂: "Tak, w obu przypadkach czuwa艂a nade mn膮 Opatrzno艣膰". Kiedy w Warszawie wybuch艂o Powstanie, w Krakowie hitlerowski terror nasili艂 si臋 (w tzw. "czarn膮 niedziel臋" 6 sierpnia 1944 r. Niemcy aresztowali ponad 7 000 m臋偶czyzn). W贸wczas kardyna艂 Sapieha, chc膮c ratowa膰 przysz艂ych kap艂an贸w, zdecydowa艂, 偶e alumni maj膮 zamieszka膰 w pa艂acu arcybiskupim. Tam Karol pozosta艂 do ko艅ca wojny, do czasu odbudowania krakowskiego seminarium na Podwalu. Ksi膮dz Karol Wojty艂a 13 pa藕dziernika 1946 r. alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie Karol Wojty艂a zosta艂 subdiakonem, a tydzie艅 p贸藕niej diakonem. Ju偶 1 listopada 1946 r. kard. Adam Stefan Sapieha wy艣wi臋ci艂 Karola na ksi臋dza. 2 listopada jako neoprezbiter Karol Wojty艂a odprawi艂 Msz臋 艣w. prymicyjn膮 w krypcie 艣w. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada 1946 r. wraz z klerykiem Stanis艂awem Starowiejskim poprzez Pary偶 wyjecha艂 do Rzymu, aby kontynuowa膰 studia na Papieskim Mi臋dzynarodowym Athenaeum Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet 艣w. Tomasza z Akwinu). Podczas studi贸w zamieszkiwa艂 w Kolegium Belgijskim, gdzie pozna艂 wielu duchownych z kraj贸w frankofo艅skich oraz z USA. W 1948 r. uko艅czy艂 studia z dyplomem summa cum laude. W lipcu 1948 r. na okres 7 miesi臋cy ks. Karol zosta艂 skierowany do pracy w parafii Niegowi膰, gdzie spe艂nia艂 zadania wikarego i katechety. W marcu 1949 r. zosta艂 przeniesiony do parafii 艣w. Floriana w Krakowie. Tam za艂o偶y艂 ch贸r gregoria艅ski, z kt贸rym wkr贸tce przygotowa艂 i od艣piewa艂 msz臋 De Angelis ("O Anio艂ach"). Swoich ch贸rzyst贸w zarazi艂 pasj膮 i mi艂o艣ci膮 do g贸r - razem przew臋drowali Gorce, Bieszczady i Beskid. Organizowali tak偶e sp艂ywy kajakowe na Mazurach. W Krakowie otrzyma艂 te偶 w ko艅cu (1948) tytu艂 doktora teologii (kt贸rego nie dosta艂 w Rzymie z powodu braku funduszy na wydanie drukiem rozprawy doktorskiej). Uzyskawszy po 艣mierci kard. Sapiehy urlop na prac臋 naukow膮, w latach 1951-1953 rozpocz膮艂 pisanie pracy habilitacyjnej, kt贸ra, chocia偶 przyj臋ta w 1953 roku przez Rad臋 krakowskiego Wydzia艂u Teologicznego, zosta艂a odrzucona przez Ministerstwo O艣wiaty i tytu艂u docenta Karol Wojty艂a nie uzyska艂 (a偶 do roku 1957). W roku 1956 obj膮艂 za to katedr臋 etyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Biskup Karol Wojty艂a W 1958 r. Karol Wojty艂a zosta艂 mianowany biskupem pomocniczym Krakowa i biskupem tytularnym Umbrii. Przyj膮艂 w贸wczas, zgodnie z obyczajem, jako has艂o przewodnie swej pos艂ugi s艂owa Totus tuus (艂ac. "Ca艂y Tw贸j"); kierowa艂 je do Matki Chrystusa. Konsekracji biskupiej ks. Karola Wojty艂y dokona艂 28 wrze艣nia 1958 r. w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. Wsp贸艂konsekratorami byli biskup Franciszek Jop i biskup Boles艂aw Kominek. W tym okresie powsta艂y najg艂o艣niejsze prace biskupa Wojty艂y, kt贸re przynios艂y mu s艂aw臋 w艣r贸d teolog贸w: "Mi艂o艣膰 i odpowiedzialno艣膰" (1960) oraz "Osoba i czyn" (1969). W 1962 r. zosta艂 krajowym duszpasterzem 艣rodowisk tw贸rczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola przypad艂y tak偶e obrady Soboru Watyka艅skiego II, w kt贸rych aktywnie uczestniczy艂. 30 grudnia 1963 r. Karol Wojty艂a zosta艂 mianowany arcybiskupem metropolit膮 krakowskim. Podczas konsystorza 26 czerwca 1967 r. zosta艂 nominowany kardyna艂em. 29 czerwca 1967 r. otrzyma艂 w kaplicy Syksty艅skiej od papie偶a Paw艂a VI czerwony biret, a jego ko艣cio艂em tytularnym sta艂 si臋 ko艣ci贸艂 艣w. Cezarego M臋czennika na Palatynie. Jako pasterz diecezji stara艂 si臋 ogarnia膰 sw膮 pos艂ug膮 wszystkich potrzebuj膮cych. Wizytowa艂 parafie, odwiedza艂 klasztory. W 1965 r. otworzy艂 proces beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej. Utrzymywa艂 dobry i 艣cis艂y kontakt z inteligencj膮 krakowsk膮, zw艂aszcza ze 艣rodowiskiem naukowym i artystycznym. Zyska艂 dojrza艂o艣膰 jako my艣liciel, si臋gaj膮c nie tylko do rozleg艂ej tradycji filozoficznej, lecz tak偶e do Biblii i do mistyki (zawsze by艂 mu bliski 艣wi臋ty Jan od Krzy偶a) i buduj膮c harmonijnie koncepcj臋 z pogranicza filozofii oraz teologii: cz艂owieka jako integralnej osoby. Sta艂 si臋 znanym poza Polsk膮 autorytetem. By艂 obok Prymasa Polski kard. Stefana Wyszy艅skiego najwa偶niejsz膮 postaci膮 Episkopatu Polski. Z Prymasem Tysi膮clecia 艣ci艣le wsp贸艂pracowa艂, okazuj膮c szacunek dla jego do艣wiadczenia i m膮dro艣ci. W nielicznych wolnych chwilach nadal z ch臋ci膮 je藕dzi艂 na Podhale i w Tatry, chodzi艂 po g贸rach, uprawia艂 narciarstwo. 艢wi臋ty Jan Pawe艂 II zaraz po wyborze na papie偶a W nocy z 28 na 29 wrze艣nia 1978 roku po zaledwie 33 dniach pontyfikatu zmar艂 papie偶 Jan Pawe艂 I. 14 pa藕dziernika rozpocz臋艂o si臋 wi臋c drugie ju偶 w tym roku konklawe - zebranie kardyna艂贸w, maj膮ce wy艂oni膰 nowego papie偶a. 16 pa藕dziernika 1978 roku oko艂o godziny 17.15 w si贸dmym g艂osowaniu metropolita krakowski, kardyna艂 Karol Wojty艂a zosta艂 wybrany papie偶em. Przyj膮艂 imi臋 Jan Pawe艂 II. O godz. 18.45 kard. Pericle Felici og艂osi艂 wyb贸r nowego papie偶a - HABEMUS PAPAM! Jan Pawe艂 II udzieli艂 pierwszego b艂ogos艂awie艅stwa "Urbi et Orbi" - "Miastu i 艢wiatu". 22 pa藕dziernika na Placu 艢wi臋tego Piotra odby艂a si臋 uroczysta inauguracja pontyfikatu, a nast臋pnego dnia pierwsza audiencja dla 4000 Polak贸w zgromadzonych w auli Paw艂a VI. Msza 艣w. inauguruj膮ca pontyfikat by艂a transmitowana przez radio i telewizj臋 na wszystkie kontynenty. Dla Polak贸w, w kraju rz膮dzonym przez komunist贸w, by艂a to pierwsza transmisja Mszy 艣w. od czas贸w przedwojennych. 12 listopada Jan Pawe艂 II uroczy艣cie obj膮艂 katedr臋 Rzymu - Bazylik臋 艣w. Jana na Lateranie, staj膮c si臋 w ten spos贸b Biskupem Rzymu. Jan Pawe艂 II by艂 pierwszym papie偶em z Polski, jak r贸wnie偶 pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie b臋d膮cym W艂ochem. Wyb贸r na g艂ow臋 Ko艣cio艂a osoby z kraju socjalistycznego wp艂yn膮艂 znacz膮co na wydarzenia w Europie Wschodniej i w Azji w latach 80-tych i 90-tych XX w. Pontyfikat Jana Paw艂a II trwa艂 ponad 26 lat i by艂 drugim co do d艂ugo艣ci w dziejach Ko艣cio艂a. Najd艂u偶ej - 32 lata - sprawowa艂 sw贸j urz膮d Pius IX (nie licz膮c pontyfikatu Piotra - pierwszego nast臋pcy Jezusa). Podczas wszystkich pielgrzymek Jan Pawe艂 II przeby艂 ponad 1,6 miliona kilometr贸w, co odpowiada 40-krotnemu okr膮偶eniu Ziemi wok贸艂 r贸wnika i czterokrotnej odleg艂o艣ci mi臋dzy Ziemi膮 a Ksi臋偶ycem. Jan Pawe艂 II odby艂 102 pielgrzymki zagraniczne, podczas kt贸rych odwiedzi艂 135 kraj贸w, oraz 142 podr贸偶e na terenie W艂och, podczas kt贸rych wyg艂osi艂 898 przem贸wie艅. Z 334 istniej膮cych rzymskich parafii odwiedzi艂 301. Jego celem by艂o dotarcie do wszystkich parafii, zabrak艂o niewiele. 艢wi臋ty Jan Pawe艂 II, papie偶-aposto艂 Jan Pawe艂 II mianowa艂 232 kardyna艂贸w (w tym 9 Polak贸w), og艂osi艂 1318 b艂ogos艂awionych (w tym 154 Polak贸w) i 478 艣wi臋tych. Napisa艂 14 encyklik, 14 adhortacji, 11 konstytucji oraz 43 listy apostolskie. Powy偶sze dane statystyczne nie oddaj膮 jednak nawet skrawka ogromnego dziedzictwa nauczania i pontyfikatu pierwszego w dziejach Ko艣cio艂a Papie偶a-Polaka. Wprawdzie ju偶 pocz膮wszy od Jana XXIII papiestwo zacz臋艂o rezygnowa膰 z niekt贸rych element贸w ceremonia艂u, jednak偶e dopiero Jan Pawe艂 II zniwelowa艂 wi臋kszo艣膰 barier, przyjmuj膮c postaw臋 papie偶a bliskiego wszystkim ludziom, papie偶a-aposto艂a. Ch臋tnie spotyka艂 si臋 z m艂odymi lud藕mi i po艣wi臋ca艂 im du偶o uwagi. Na spotkanie w Rzymie w roku 1985, kt贸ry ONZ og艂osi艂a Mi臋dzynarodowym Rokiem M艂odzie偶y, napisa艂 list apostolski na temat roli m艂odo艣ci jako okresu szczeg贸lnego kszta艂towania drogi 偶ycia, a 20 grudnia zapocz膮tkowa艂 tradycj臋 艢wiatowych Dni M艂odzie偶y. Odt膮d co roku przygotowywa艂 or臋dzie skierowane do m艂odych, kt贸re stawa艂o si臋 tematem mi臋dzynarodowego spotkania, organizowanego w r贸偶nych miejscach 艣wiata (np. w 1991 r. w Cz臋stochowie, a w 2016 r. - w Krakowie). Chocia偶 kardyna艂 Wojty艂a rozpoczynaj膮c pos艂ug臋 Piotrow膮 by艂 - jak na papie偶a - bardzo m艂ody (mia艂 58 lat), cieszy艂 si臋 dobrym zdrowiem i by艂 wysportowany, to niemal ca艂y jego pontyfikat naznaczony by艂 cierpieniem. Choroby Jana Paw艂a II zacz臋艂y si臋 od pami臋tnego zamachu na 偶ycie papie偶a. 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu 艣w. Piotra w Rzymie o godzinie 17.19 papie偶 zosta艂 postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agc臋 w brzuch oraz r臋k臋. Ocalenie, jak sam wielokrotnie podkre艣la艂, zawdzi臋cza艂 Matce Bo偶ej Fatimskiej, kt贸rej rocznic臋 objawie艅 tego dnia obchodzono. Powiedzia艂 p贸藕niej: "Jedna r臋ka strzela艂a, a inna kierowa艂a kul臋". Ca艂y 艣wiat zamar艂 w oczekiwaniu na wynik sze艣ciogodzinnej operacji w Poliklinice Gemelli. Papie偶 sp臋dzi艂 wtedy na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Niestety, do pe艂nego zdrowia nie powr贸ci艂 nigdy. Nast臋pstwa postrza艂u spowodowa艂y liczne komplikacje zdrowotne, konieczno艣膰 kolejnych operacji, pobyty w szpitalu. Zaraz po zamachu w przekazie nadanym przez Radio Watyka艅skie papie偶 powiedzia艂: "Modl臋 si臋 za brata, kt贸ry zada艂 mi cios, i szczerze mu przebaczam". P贸藕niej odwiedzi艂 zamachowca w wi臋zieniu. Papie偶 nigdy nie ukrywa艂 swojego stanu zdrowia. Cierpia艂 na oczach t艂um贸w, kt贸rym w ten spos贸b dawa艂 niezwyk艂膮 katechez臋. Wielokrotnie te偶 podkre艣la艂 warto艣膰 choroby i zwraca艂 si臋 do ludzi chorych i starszych o modlitewne wspieranie jego pontyfikatu. W pierwsz膮 rocznic臋 zamachu na Placu 艣wi臋tego Piotra, 13 maja 1982 r., papie偶 uda艂 si臋 z dzi臋kczynn膮 pielgrzymk膮 do Fatimy. Tam, podczas nabo偶e艅stwa, niezr贸wnowa偶ony m臋偶czyzna Juan Fern谩ndez y Krohn lekko ugodzi艂 papie偶a no偶em. Ochrona szybko obezw艂adni艂a napastnika, a papie偶 doko艅czy艂 nabo偶e艅stwo pomimo krwawienia. Na szcz臋艣cie ten drugi zamach nie mia艂 powa偶nych nast臋pstw. 艢wi臋ty Jan Pawe艂 II w ostatnim okresie swego 偶ycia Jan Pawe艂 II od pocz膮tku lat 90. cierpia艂 na post臋puj膮c膮 chorob臋 Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ust膮pienia z funkcji, kt贸re nasila艂y si臋 w mediach zw艂aszcza podczas kolejnych pobyt贸w papie偶a w szpitalu, pe艂ni艂 j膮 a偶 do 艣mierci. Nag艂e pogorszenie stanu zdrowia papie偶a rozpocz臋艂o si臋 1 lutego 2005 r. Przez ostatnie dwa miesi膮ce 偶ycia Jan Pawe艂 II wiele dni sp臋dzi艂 w szpitalu i nie pojawia艂 si臋 publicznie. Przeszed艂 gryp臋 i zabieg tracheotomii, wykonany z powodu niewydolno艣ci oddechowej. W czwartek, 31 marca, wyst膮pi艂y u Ojca 艢wi臋tego silne dreszcze ze wzrostem temperatury cia艂a do 39,6 st. C. By艂 to pocz膮tek wstrz膮su septycznego po艂膮czonego z zapa艣ci膮 sercowo-naczyniow膮. Kiedy medycyna nie mog艂a ju偶 pom贸c, uszanowano wol臋 papie偶a, kt贸ry chcia艂 pozosta膰 w domu. Podczas Mszy 艣w. sprawowanej przy jego 艂o偶u, kt贸r膮 Jan Pawe艂 II koncelebrowa艂 z przymkni臋tymi oczyma, kardyna艂 Marian Jaworski udzieli艂 mu sakramentu namaszczenia. 2 kwietnia 2005 r. o godz. 7.30 papie偶 zacz膮艂 traci膰 przytomno艣膰. W tym czasie w pokoju umieraj膮cego czuwali najbli偶si, a przed oknami, na Placu 艣w. Piotra modli艂 si臋 wielotysi臋czny t艂um. Relacje na ca艂y 艣wiat nadawa艂y wszystkie media. Wieczorem, przy 艂贸偶ku chorego odprawiono Msz臋 艣w. wigilii 艢wi臋ta Mi艂osierdzia Bo偶ego. Ok. godz. 19.00 Jan Pawe艂 II wszed艂 w stan 艣pi膮czki. Monitor wykaza艂 post臋puj膮cy zanik funkcji 偶yciowych. O godz. 21.37 osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdzi艂 艣mier膰 Jana Paw艂a II. Jan Pawe艂 II odszed艂 do domu Ojca po zako艅czeniu Apelu Jasnog贸rskiego, w pierwsz膮 sobot臋 miesi膮ca i wigili臋 艢wi臋ta Mi艂osierdzia Bo偶ego, kt贸re sam ustanowi艂. Trumna z cia艂em 艣w. Jana Paw艂a II Pogrzeb Jana Paw艂a II odby艂 si臋 w pi膮tek, 8 kwietnia 2005 r. Uczestniczy艂o w nim na placu 艣w. Piotra i w ca艂ym Rzymie ok. 300 tys. wiernych oraz 200 prezydent贸w i premier贸w, a tak偶e przedstawiciele wszystkich wyzna艅 艣wiata, w tym duchowni islamscy i 偶ydowscy. Po zako艅czeniu nabo偶e艅stwa 偶a艂obnego, w asy艣cie tylko duchownych z najbli偶szego otoczenia, papie偶 zosta艂 pochowany w podziemiach bazyliki 艣w. Piotra, w krypcie b艂. Jana XXIII, beatyfikowanego w 2000 r. 13 maja 2005 r. papie偶 Benedykt XVI zezwoli艂 na natychmiastowe rozpocz臋cie procesu beatyfikacyjnego Jana Paw艂a II, udzielaj膮c dyspensy od konieczno艣ci zachowania pi臋cioletniego okresu od 艣mierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Formalny proces rozpocz膮艂 si臋 28 czerwca 2005 r., kiedy zaprzysi臋偶eni zostali cz艂onkowie trybuna艂u beatyfikacyjnego. Postulatorem zosta艂 ksi膮dz S艂awomir Oder. 23 marca 2007 r. trybuna艂 diecezjalny badaj膮cy tajemnic臋 uzdrowienia jednej z francuskich zakonnic - Marie Simon-Pierre - za wstawiennictwem papie偶a Polaka potwierdzi艂 fakt zaistnienia cudu. Po niespodziewanym uzdrowieniu, o kt贸re na modlitwie prosi艂y za wstawiennictwem zmar艂ego papie偶a cz艂onkinie jej zgromadzenia, s. Marie powr贸ci艂a do pracy w szpitalu dzieci臋cym. Przy okazji podania tej wiadomo艣ci ks. Oder poinformowa艂, 偶e istnieje kilkaset 艣wiadectw dotycz膮cych innych uzdrowie艅 za wstawiennictwem Jana Paw艂a II. 2 kwietnia 2007 r. mia艂o miejsce oficjalne zamkni臋cie diecezjalnej fazy procesu beatyfikacyjnego w Bazylice 艣w. Jana na Lateranie w obecno艣ci wikariusza generalnego Rzymu, kardyna艂a Camillo Ruiniego. 16 listopada 2009 r. w watyka艅skiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych odby艂o si臋 posiedzenie komisji kardyna艂贸w w sprawie beatyfikacji Jana Paw艂a II. Obrady komisji zako艅czy艂o g艂osowanie, w kt贸rym podj臋to decyzj臋 o skierowaniu do Benedykta XVI pro艣by o wyniesienie polskiego papie偶a na o艂tarze. 19 grudnia 2009 r. papie偶 Benedykt XVI podpisa艂 dekret o uznaniu heroiczno艣ci cn贸t Jana Paw艂a II, kt贸ry zamkn膮艂 zasadnicz膮 cz臋艣膰 jego procesu beatyfikacyjnego. Jednocze艣nie rozpocz臋艂o si臋 dochodzenie dotycz膮ce cudu uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu polskiego papie偶a. 12 stycznia 2011 r. komisja Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zaaprobowa艂a cud za wstawiennictwem Jana Paw艂a II polegaj膮cy na uzdrowieniu francuskiej zakonnicy. Zgodnie z konstytucj膮 apostolsk膮 Jana Paw艂a II Divinus perfectionis Magister z 1983 r. ustalaj膮c膮 nowe zasady post臋powania kanonizacyjnego, orzeczenie Kongregacji zosta艂o przedstawione papie偶owi, kt贸ry jako jedyny ma prawo decydowa膰 o ko艣cielnym kulcie publicznym S艂ug Bo偶ych. 艢wi臋ty Jan Pawe艂 II 14 stycznia 2011 r. papie偶 Benedykt XVI podpisa艂 dekret o cudzie i wyznaczy艂 na dzie艅 1 maja 2011 r. beatyfikacj臋 papie偶a Jana Paw艂a II. Dokona艂 jej osobi艣cie podczas uroczystej Mszy 艢wi臋tej na placu 艣w. Piotra w Rzymie, kt贸r膮 koncelebrowa艂o kilka tysi臋cy kardyna艂贸w, arcybiskup贸w i biskup贸w z ca艂ego 艣wiata. Liczba wiernych uczestnicz膮cych w nabo偶e艅stwie jest szacowana na 1,5 mln os贸b, w tym trzysta tysi臋cy Polak贸w. Warto wspomnie膰, 偶e Benedykt XVI uczyni艂 wyj膮tek, osobi艣cie przewodnicz膮c beatyfikacji swojego Poprzednika - jako zwyczajn膮 praktyk臋 Benedykt XVI przyj膮艂, 偶e beatyfikacjom przewodniczy jego delegat, a on sam dokonuje jedynie kanonizacji. Na dat臋 liturgicznego wspomnienia b艂. Jana Paw艂a II wybrano dzie艅 22 pa藕dziernika, przypadaj膮cy w rocznic臋 uroczystej inauguracji pontyfikatu papie偶a-Polaka. Papie偶 Franciszek dokona艂 kanonizacji papie偶a-Polaka w niedziel臋 Bo偶ego Mi艂osierdzia, 27 kwietnia 2014 r., w Rzymie. Do chwa艂y 艣wi臋tych Jan Pawe艂 II zosta艂 wyniesiony razem z jednym ze swoich poprzednik贸w, Janem XXIII.


Kiedy oczy ca艂ego 艣wiata by艂y zwr贸cone na odchodz膮cego od nas Ojca 艢wi臋tego mieszka艅cy wsi w spos贸b szczeg贸lny uczestniczyli w wielkich, narodowych rekolekcjach. M艂odzie偶 wsp贸lnie z nauczycielami sk艂ada艂a ho艂d Wielkiemu Pasterzowi, uczestnicz膮c w nabo偶e艅stwach, spotkaniach, wpisuj膮c si臋 do ksi臋gi kondolencyjnej.
Kwiecie艅 i maj 2005 roku to czas intensywnych dzia艂a艅 pod has艂em: „Jan Pawe艂 II naszym przewodnikiem i nauczycielem”. Og艂oszony zosta艂 i przeprowadzony w rocznic臋 urodzin konkurs literacki i plastyczny oraz konkurs wiedzy o Papie偶u. Uczniowie opracowali te偶 albumy ukazuj膮ce 偶ycie przysz艂ego Patrona, prezentacje multimedialne, scenariusze uroczysto艣ci. Nauczyciele zadbali, by ka偶dy ucze艅 m贸g艂 aktywnie uczestniczy膰 w realizacji zada艅 i godnie przygotowa膰 si臋 do uroczysto艣ci nadania imienia.
Pragnieniem wszystkich by艂o, by Patronem naszej szko艂y by艂 Jan Pawe艂 Wielki. D艂ugo oczekiwane wydarzenie mia艂o miejsce 16 wrze艣nia 2006 roku. W obecno艣ci ca艂ej spo艂eczno艣ci szkolnej, mieszka艅c贸w Bieniewic i zaproszonych go艣ci nasza szko艂a otrzyma艂a imi臋 Jana Paw艂a II. Go艣膰 specjalny uroczysto艣ci – Jego Eminencja Ksi膮dz Kardyna艂 J贸zef Glemp Prymas Polski dokona艂 poswi臋cenia sztandaru. Na zako艅czenie uczniowie zaprezentowali program artystyczny "Nie b贸j si臋, nie l臋kaj! Wyp艂y艅 na g艂臋bi臋".
Jeste艣my dumni, 偶e teraz ju偶 Jan Pawe艂 II jest patronem naszej szko艂y, 偶e jego posta膰 widnieje na naszym sztandarze.
Dla dzieci zawsze b臋dzie najlepszym nauczycielem, kt贸ry ukazuje, co w 偶yciu jest najwa偶niejsze i jak膮 drog膮 to osi膮gn膮膰. B臋dzie dla nich wzorem i autorytetem moralnym. Dla nas doros艂ych b臋dzie Pasterzem, wskazuj膮cym jak wiele mo偶na zdzia艂a膰 mi艂o艣ci膮, prawd膮 i przebaczeniem.



Zegar & Kalendarz
Dzisiaj jest poniedzia砮k 23 Lipca 2018.
Imieniny obchodz: Apolinary, Bogna, Brygida, S砤wa, S砤wosz, 痚lis砤w
Zaloguj si锟 do e-dziennika
Jeste秏y na Facebooku
U縴tkownik體 Online
Go禼i Online: 1
Brak U縴tkownik體 Online

Zarejestrowanch Uzytkownik體: 2
Nieaktywowany U縴tkownik: 0
Najnowszy U縴tkownik: sp_bieniewice
Losowa fotografia
Logowanie
Nazwa U縴tkownika

Has硂



Zapomniane has硂?
Wy秎emy nowe, kliknij TUTAJ.
Copyright © 2017 by Szko砤 Podstawowa im. Jana Paw砤 II w Bieniewicach. Wszelkie prawa zastrze縪ne.
Optymalizowano dla Internet Explorer 11+, Firefox 31+, Safari 7+ w systemie Windows i Mac OS X, 1280 x 800 pixeli.